Trudności z koncentracją, brak energii, odkładanie obowiązków na później, problemy z organizacją czy wycofanie z codziennych aktywności mogą kojarzyć się przede wszystkim z depresją. Tymczasem podobne objawy mogą występować również u osób z ADHD. Co więcej, ADHD i depresja mogą występować jednocześnie, co jeszcze bardziej utrudnia rozpoznanie problemu.

Umawiamy wizytę. Pacjent otrzymuje termin, informacje dotyczące płatności i 24 godziny na opłacenie konsultacji. Płatność nie pojawia się. Gabinet wysyła wiadomość lub telefonuje z prostym pytaniem: czy termin pozostaje aktualny, czy pacjent chce zrezygnować? I wtedy często pojawia się… cisza. Nie ma „tak”, nie ma „nie”, nie ma nawet krótkiego „dziękuję, rezygnuję”. Telefon pozostaje nieodebrany, wiadomość przeczytana albo nie, a gabinet zostaje z koniecznością domyślania się

Kiedyś dziecko wychodziło z domu i słyszało: „Idź się pobawić. Wróć na kolację.” Dzisiaj słyszy: „Masz angielski o 16:00, potem trening, o 18:30 zajęcia sensoryczne, a w sobotę trening komunikacji.” I jakoś tak między jednym a drugim pokoleniem doszliśmy do wniosku, że dzieciństwo wymaga certyfikowanego programu rozwojowego.

Dorośli często wyobrażają sobie wakacje zagraniczne jako spełnienie marzeń: słońce, nowe miejsca, odpoczynek i wspólne rodzinne chwile. Tymczasem wielu rodziców przeżywa zaskoczenie, gdy ich dziecko reaguje na informację o wyjeździe obojętnością, niepokojem, a nawet płaczem. „Przecież jedziemy do Włoch!”, „Będziesz nad morzem!”, „Inne dzieci by się cieszyły!” - słyszy dziecko, które wcale nie odczuwa ekscytacji.

Diagnoza ADHD dla wielu osób jest momentem ulgi. Nagle lata chaosu, problemów z organizacją, impulsywności czy trudności w skupieniu zaczynają mieć sens. Jednocześnie wokół ADHD narosło wiele uproszczeń. W mediach społecznościowych łatwo znaleźć treści sugerujące, że ADHD tłumaczy niemal każde zachowanie: spóźnienia, brak odpowiedzialności, niekończenie projektów czy raniące innych impulsywne reakcje.

W mediach społecznościowych regularnie słyszymy: „nie jesteś nikomu nic winien”, „stawiaj siebie na pierwszym miejscu”, „chroń swoją energię”. Te idee miały pomóc ludziom odzyskać poczucie własnej wartości i wyjść z toksycznych schematów. Problem polega na tym, że coraz częściej są rozumiane powierzchownie - a czasem wręcz egoistycznie.

Wiosna naturalnie kojarzy się z porządkami. Sprzątamy dom, wyrzucamy niepotrzebne rzeczy, robimy miejsce na nowe. Ale równie ważne (a często pomijane) są porządki… w głowie i relacjach. To właśnie tam często zalega najwięcej „starych rzeczy”.

Relacje zmieniają się razem ze światem. Problemy par dziś i kiedyś mają sporo wspólnego (np. komunikacja), ale wiele z nich wynika z realiów danej epoki.

Znasz to uczucie: nagły przypływ motywacji, wielkie postanowienia, plan „od jutra wszystko będzie inaczej”… a po kilku dniach (albo tygodniach) wszystko wraca do starego schematu? To nie brak silnej woli. To różnica między zrywem a prawdziwą zmianą.

Zimą wiele osób powtarza to zdanie niemal odruchowo: „mam depresję zimową”. Czasem jest wypowiedziane pół żartem, czasem z wyraźną frustracją. Ale pod tym prostym sformułowaniem często kryje się znacznie więcej niż tylko niechęć do zimna czy krótkich dni. To zdanie bywa skrótem dla całego zestawu doświadczeń emocjonalnych, które trudno nazwać wprost.

Wielu pacjentów rozpoczynających psychoterapię ma nadzieję, że sama obecność na sesjach przyniesie zmianę. To zrozumiałe – decyzja o rozpoczęciu terapii wymaga odwagi i bywa ogromnym krokiem. Jednak psychoterapia nie działa jak lekarstwo połknięte raz dziennie. To proces, w którym kluczową rolę odgrywa aktywne zaangażowanie pacjenta.

Tłusty Czwartek to jeden z tych dni w roku, kiedy pączek przestaje być „słabością”, a staje się obowiązkiem kulturowym. „Trzeba zjeść, bo tradycja”, „dziś się nie liczy”, „od jutra dieta”. Z pozoru wszystko jest lekkie, żartobliwe i słodkie. A jednak – dla wielu osób to dzień pełen napięcia, negocjacji z samym sobą i… poczucia winy.

Powitanie na poczcie głosowej to jeden z najmniej docenianych, a jednocześnie najbardziej szczerych komunikatów autoprezentacyjnych. Jest krótkie, nagrywane w samotności i zazwyczaj słyszane wtedy, gdy relacja właśnie „nie doszła do skutku” — ktoś dzwonił, a my nie odebraliśmy. Oto w jaki sposób żartobliwe, absurdalne lub „głupkowate” powitania funkcjonują jako narzędzia regulacji dystansu interpersonalnego, unikania napięcia oraz zarządzania oczekiwaniami relacyjnymi. Poczta

Dobry terapeuta, zły terapeuta - jak wybierać świadomie. Czym jest, a czym nie jest psychoterapia.

Święta są często przedstawiane jako czas bliskości, ciepła i radości. Dla wielu dzieci są jednak również okresem intensywnego przekraczania ich granic – emocjonalnych, fizycznych i psychicznych. Dzieje się to zazwyczaj nie ze złej woli, lecz z powodu utrwalonych norm kulturowych, przekonań o „dobrym wychowaniu” oraz braku świadomości, że dziecko jest pełnoprawną osobą z własnymi potrzebami i granicami.

Patchworkowe rodziny, czyli te złożone z partnerów oraz ich dzieci z poprzednich związków, stają się coraz bardziej powszechne. Choć mogą tworzyć piękne, pełne ciepła relacje, okres świąteczny często wystawia je na dodatkowe próby.

TikTok, jedna z najpopularniejszych platform społecznościowych ostatnich lat, stał się nieodłącznym elementem codzienności wielu młodych ludzi.

Dziś granica między „byciem w kontakcie” a „byciem uzależnionym” coraz bardziej się zaciera. Młodzi ludzie zasypiają z telefonem w dłoni, budzą się, by sprawdzić powiadomienia, a ich dzień często zaczyna i kończy się na ekranie. Psychologowie coraz częściej zwracają uwagę na zjawisko FOMO – Fear of Missing Out, czyli lęku przed tym, że coś ich ominie.

Wielu rodziców i nauczycieli staje przed pytaniem, czy żywiołowe zachowanie dziecka to naturalny etap rozwoju, czy może objaw zaburzenia koncentracji uwagi i nadpobudliwości psychoruchowej (ADHD).

Coraz częściej wybieraną formą wsparcia jest terapia par w obecności dwóch terapeutów, która zapewnia równowagę, obiektywizm i szerszą perspektywę w procesie terapeutycznym.